22 mei 2018

Authenticiteit

Bianca heeft eerder dit verhaal ingestuurd

Verdriet maar ook intens geluk, over afsluiten en loslaten

Wederom gaan we morgen een jaar afsluiten, 2015!

Voor mij een bewogen jaar, een jaar van afsluiting, loslaten, veel modules, leren en nog eens leren, zaken afsluiten, banden doorknippen, verdriet maar ook intens geluk. De kunst is, zoals ik dat gedurende mijn leven heb ervaren, bij jezelf te blijven en in balans te blijven.

Ik ben enigste dochter van Jaques & Irene. Daar ben ik, ondanks alle tegenslagen in mijn hele leven, nog altijd heel trots op!

Mijn moeder zou geen kinderen kunnen krijgen. Desondanks is het mijn ouders gelukt! Waarschijnlijk wist ik al voordat ik geboren werd, wat me te wachten stond, ik kwam 3 weken later ter wereld dan oorspronkelijk de bedoeling was. Afijn als kind voelde ik me altijd moederziel alleen, al waren er nog zoveel mensen om me heen. Behalve, als we naar Zwitserland gingen, daar voelde ik me thuis! Mijn jeugd was van korte duur. Toen ik twaalf werd, werd mijn moeder ziek, overspannen, overal werd hulp gezocht. Via via leerden we paranormale mensen kennen, op zondag werd gebeld en ze mocht meteen komen, want in het normale circuit vond ze geen heil. Dit echtpaar, zei: Irene je bent begaafd en zodoende ben je ziek. Deze mensen hebben haar het bos ingestuurd, zonder handleiding. Met alle gevolgen van dien.

Mijn ma was van hoe zal ik het zeggen, ze keek en kijkt nog steeds op naar mensen met een titel. Dus Ik moest van haar naar het gymnasium. Na het eerste jaar hield ik het voor gezien! Het Coriovallum College, waar moeders al jaar in jaar uit lerares was, ik ging destijds op mijn fietsje van Sittard naar Heerlen. Geen haar op m’n hoofd om met haar met de auto mee rijden. Maar inmiddels, gedurende dat jaar raakte zowat iedere leraar daar overspannen.

Ma werd zieker en zieker; in 1986 werden zelfs diverse zelfmoorspogingen ondernomen en ik vond haar dan. Niet veel later lag pa met Hernia, verlamd in bed en Bianca verkocht 5 fietsen op ’n dag. ( mijn pa is tweewieler specialist, 3e generatie, we hadden een zaak te runnen tussen de bedrijven door) En ik ging ook nog naar school. Je zou bijna denken, ik was een professor in het overleven geworden!
Inmiddels ging het steeds meer bergafwaarts met ma.

Tegen de tijd dat ik examen moest doen en de leeftijd van 18 bereikte, ben ik het ouderlijk huis ontvlucht! Vrijheid! Jeej, zou je zeggen, nee hoor de volgende fase van overleven brak aan!

Mijn ouders hadden een huisje gekocht, naast mijn ouderlijk huis. Het werd een studentenhuis. Toen ik thuis vertrok kreeg ik van mijn pa daar een kamer, waar ik natuurlijk wel voor moest en wilde betalen. Een slaapkamer waar precies mijn matras in paste en een kleine achterkamer waar een aantal bij elkaar geraapte meubeltjes in pasten.

Ik stopte met studeren, als je moeder lerares is en je constant controleert en dwingt, gaat het plezier en de sjwung er al snel vanaf, maar goed; van het een op het andere moment kon ik aan de slag bij de Rabobank in Grevenbicht. Vele Rabobank kantoren volgden in de 7 opvolgende jaren. Met heel veel plezier & ook geknoter maar zelfs daarover moesten we vaak lachen! Het was een mooie tijd, die toen, 31 december 1997 stopte. In datzelfde jaar zijn mijn ouders van elkaar gaan scheiden. Wat een verdriet had ik, want als kind voel je je verantwoordelijk voor het geluk en gelukkig zijn van je ouders. Ik mijn hoofd bedacht ik me, dat is mijn pa en mijn ma en die horen bij elkaar! Ja niet dus, niet te allen tijde…

Vanaf die tijd ben ik op zoek gegaan. Ik ben een vrouw die streng katholiek is opgevoed, de nodige overtuigingen werden me bijgebracht en écht ik geloofde alles wat me gezegd was! Wat was ik naief. Maar ik wist niet beter, moest wel altijd huilen in de kerk, al wist ik niet waarom, ach mijn ouders wisten niet beter. Inmiddels was ik op 28 jarige leeftijd begonnen aan een schoonheidsspecialiste opleiding. Ik was geïnteresseerd in aromatische oliën, maar kwam nergens binnen, na het behalen van mijn diploma begon mijn reis pas echt. Waar ik vroeger zo opstandig tegen was, begon zich in mij te ontwikkelen, de zogenaamde paranormale gave van mijn moeder. Ik raakte geïnteresseerd in Reiki, Reiki I deed me verlangen naar meer! Oplossen, afpellen tot aan de kern. De Reikimaster behaalde ik in 2007. Je doet dit niet voor anderen, het is een proces voor jezelf. Ik raakte gefascineerd, wilde weten wat iemand beweegt die psychisch ziek is, mijn moeder. Leren loslaten, wat is dat, hoe doe je dat in helemelsnaam! Lastig en het doet pijn! Maar doordat ik een goede mentor had en nog steeds heb, Ria Spaan, die mij begeleid heeft en op de veilige weg heeft gehouden; mag ik zeggen dat ik nu echt ver gevorderd ben en bijna bij de kern ben.

Barcelona, de trip naar Montserrat, heb ik ondernomen afgelopen oktober, om al mijn verdriet los te laten en dat is me gelukt. Ik heb geleerd dat je niets kunt loslaten; maar iedere onnatuurlijke emotie heeft een kanteling. Liefde staat pal tegenover angst. Je gaat door totdat je beseft dat je geen angst meer nodig is.

Mijn leven is een proces van groei, bewustwording, hoe gaan we met elkaar om.. Projecteren we onze pijn op een ander? Is jouw pijn mijn pijn? Ik heb geleerd bij mezelf te blijven. En ja het heeft de nodige afzondering geëist, maar in stilte vind je alle antwoorden die je zoekt, al is het een hele zoektocht en ja de antwoorden liggen in jezelf.

Ik sluit dit jaar heel dankbaar, heel tevreden af.
Niks is zo mooi als je masker van pijn af durven zetten en voor jezelf durven te kiezen! Kwetsbaar durven zijn, durven delen.
In religie is eigenwaarde taboe, tot op de dag van vandaag, dus ik heb me uit laten schrijven bij het katholieke geloof, op mijn verjaardag heb ik mijn naam laten schrappen. Én dat voelt goed!

Ik geloof nu in mezelf. Mijn reis naar de kern duurt voort, maar inmiddels heb ik een andere perceptie over het leven, mijn leven ontwikkeld. Wil ik steeds minder iets vinden van wat een ander zegt en lukt het me aardig bij mezelf te blijven. Dat geeft me ruimte voor nieuwe spannende dingen.

Namasté!

Bianca Geerlings-Hausmanns

VOEG EEN REACTIE TOE

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Help jij mee?

Deel Je Verhaal wil graag in alle wijken van Parkstad de bewoners verbinden door het helpen organiseren van een podiumbijeenkomst voor en door de wijk.

Vind jij dat ook een super idee?
Ga dan naar de website van Iba door op bovenstaande foto te klikken en geef een hartje aan ons idee: Het verhaal van de mens in de wijk als waardebron voor onze toekomst!

Openheid verbindt

Wij geloven dat openheid de wereld mooier maakt.

Verhalen verrijken, verbroederen, verlichten, steunen, geven, inspireren oftewel, zijn de bron voor de richting die we gezamenlijk willen gaan.

Help jij mee ? Klik op:  Ja graag!

Deel Je Verhaal – Intro

Trefwoord

Podium 2018

8 februari Tilburg
26 februari Heerlen
24 mei Tilburg
28 mei Heerlen
6 september Tilburg
24 september Heerlen
26 november Heerlen
29 november Tilburg

Klik hier voor de uitgebreide agenda.

ACHTER DE SCHERMEN

DJV ook in jouw stad?

In Tilburg is in 2017 ook een Deel-Je-Verhaal-team aan de slag gegaan!

Kijk hieronder voor hun videoverhalen.

Ook in jouw stad een team starten? Superfijn! Klik  hier  voor de info!

Tilburg video’s