12 november 2019

Een tijdje geleden kreeg ik de kans om naar Berlijn te gaan voor een schoolreis met de leerlingen in mijn jaar. We zouden 5 dagen doorbrengen in Berlijn, de stad van cultuur en wonderbaarlijk interessante geschiedenis. Het doel van de reis zou zijn om veel te leren. Zo waren we grotendeels bezig met de geschiedenis van de Koude Oorlog en om de taal onder de knie te krijgen deden we interviews in het Duits.
Iedereen kreeg een verblijf in een gastgezin. De gastgezinnen wonen allemaal in voormalig Oost Berlijn, wat in de Koude Oorlog bezit was van het communistische Rusland. Alle gezinnen hadden de val van de muur meegemaakt, een gebeurtenis die in de geschiedenis bekend staat als een teken van vrijheid.

Ik verbleef samen met een vriendin van me bij een vrouw van ongeveer 70 jaar oud (schat ik). Zoals ik al heb geschreven, moesten we een interview in het Duits doen. We konden kiezen uit verschillende onderwerpen; muziek, politiek, kunst, cultuur, en nog veel meer. Toen de vierde avond van de reis aanbrak besloten ik en een vriendin dat we het interview niet meer langer konden uitstellen en gingen we rond 10 uur in de avond nog even bij de mevrouw zitten, om het interview te doen. Ik greep mijn kans en stelde vragen over het leven in de Koude Oorlog en het gevoel om vrij te zijn toen de muur viel.

Ze heeft meer dan een uur over de oorlog gepraat, over hoe het voelde toen ze op het nieuws zag dat ze eindelijk vrij was toen de muur viel. Ze vertelde dat toen ze een klein meisje was, ze haar vader heel hard zag werken voor zijn recht. Het recht om een dokter te kunnen zien als hij of de kinderen ziek waren, het recht om eten te kunnen krijgen. Ze vertelde dat het geweldig voelde om toen de muur viel te kunnen reizen waar je wilde, kleding te kunnen dragen wat je zelf wilde, en de vrijheid om je mening te kunnen uiten.

Ze vertelde me hoe ze niet geloofde dat ze eindelijk vrij kon zijn, toen de muur viel. Ze had overal in het nieuws gekeken of het echt waar was, of dat ze droomde. Ze zei dat ze naar buiten is gegaan om in alle kranten te kijken, om met mensen te praten over of het nieuws echt waar was.
En ookal is deze vrouw nu vrij, door de vrijheid die ze toen niet had is voormalig Oost Berlijn financieel niet de beste plek om te leven. Deze vrouw leefde in een klein appartement in een kleine flat. We moesten letten op hoe lang we onder de douche stonden, en dat de stroom ’s nachts uit moest zodat we niet te veel verbruikten. Dus in feite was ze helemaal niet zo vrij als wat wij als vrijheid zien. Een heleboel mensen zijn toch niet echt vrij.

Deze reis was dan grotendeels bedoeld als een reis om te leren over cultuur en geschiedenis, maar wat me het meeste bij is gebleven was die vierde avond waar we met z’n allen bij haar op de bank zaten en praatten over de val van de muur. Dat heeft mij echt laten beseffen hoe goed ik het hier heb en hoe heerlijk het is om vrij te zijn. Hoe ontzettend gelukkig ik mag zijn dat ik in deze vrijheid leef en hoe makkelijk wij onze welvaart hier als “gewoon” ervaren.

Camille van Mil

VOEG EEN REACTIE TOE

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *