20 april 2019

5 jaar geleden

Een verhaal over zingeving, verbinden en de wijsheid van ons lichaam

Ans deelde tijdens de allereerste editie van Deel Je Verhaal haar verhaal. Precies 5 jaar later stond ze er weer en vertelde over de vraag die ze zich een aantal keer stelde in het leven: ‘Wat doe ik hier?” met de klemtoon op de diverse woorden. Een verhaal over het loslaten van bepaalde dromen en de kracht en steun die Ans vindt in de biologische natuurwetten.

persoonlijk verhaal #openheidverbindt #Biologika #natuurwetten #MIR #dromen #zingeving #loslaten

Voor het hele verhaal van toen zie:

Voor de tekst van haar HIHNM Verhaal:

5 jaar geleden

Het was 20 januari 2014

Als eerste mocht ik hier op het podium staan om mijn verhaal te doen. Mijn verhaal over dromen, en het vervullen daarvan. Zoekend naar mijn passie, en…… naar mezelf. Werken met vrouwen, met gezondheid in het algemene en alternatieve circuit, het bieden van veiligheid aan vrouwen. Over mijn droom om een opvanghuis voor vrouwen op te zetten waar ze zich veilig konden voelen. Er ontbrak toen nog een smak geld………………en dat is nog steeds onveranderd!!

Het vertellen van mijn verhaal destijds gaf me een enorme boost.

Om vooral het werken met vrouwen in de vorm van Miet&Griet verder handen en voeten te geven, samen met een leuk team van vrouwen in het bestuur. Parallel daaraan groeide ook ikzelf hierin als voorzitter én ook als mens.

En omdat ik mijn dromen en wensen zo duidelijk naar jullie uitsprak in die eerste aflevering van Deel Je Verhaal, voelde dat ook als een afspraak met mezelf om er werkelijk voor te gáán!

5 Jaar geleden vertelde ik jullie hoe mijn dromen me als vanzelf ‘toevielen’, toe-vallig zo uitkwamen, en me uitdaagden om telkens weer verder, méér, nóg mooier te dromen.

Er gebeurde sindsdien enorm veel in die ogenschijnlijk zo korte tijd!

En dat had lang niet altijd met mijn dromen te maken!

Een aantal keren raakte ik in een burnout, een aantal keren kwam er een forse crisis in mijn gezin waardoor de zaak uit elkaar dreigde te vallen. Het werken in de psychiatrie viel me steeds zwaarder, kortom ik werd best wel op de proef gesteld door het leven vond ik zelf!

Ik raakte gelukkig niet écht depressief, want dat had zomaar gekund, maar ik voelde me wel eens moedeloos, en dan stelde ik mezelf vaak deze vragen:

Wát doe ik hier eigenlijk? en

Wat dóé ik hier eigenlijk? en

Wat doe ík hier eigenlijk? en

Wat doe ik híér eigenlijk? en

Wat doe ik hier eigenlijk (nog)?

Die paar woordjes én de antwoorden erop bleken echter een wereld van mogelijkheden te openen!

En ze werden gaandeweg steeds meer van betekenis voor mij.

Want wat is nu eigenlijk de bedoeling, de zin van mijn leven hier op deze aarde?

Het kan toch niet zo zijn dat ik hier zomaar ben, dat ik geboren werd, leef en van alles mee- en doormaak, en over een poosje weer gewoon dood ga. En dat was het dan.

Dat weiger ik te geloven.

En langzaam aan werd me duidelijk dat ik iets te doen heb hier in de wereld, in het verbinden van mensen met elkaar, en het overbrengen van kennis en ervaringen. Vooral gericht op geruststellen, rust brengen, angsten helpen ontknopen, helpen genezen.

Ik krijg er enorm veel energie van, als ik hiermee bezig ben, en ik noem het dan ook mijn passie.

Ik vond de antwoorden die ik daarvoor zocht naast scholing en opleidingen vooral ook bij de mensen die de mindfulness kwamen volgen en me vertelden over hun leven, en bij de mensen die de MIR-methode bij me doen omdat ze zich beter willen voelen. En bij de mensen die zich met depressieve en burnoutklachten meldden in de zorg. Velen van hen vinden oplossingen in het bewust worden van zichzelf en hun drijfveren.

Én de laatste jaren vind ik antwoorden vooral bij de Biologische Wetten, die een logische verklaring bieden voor lichamelijke en geestelijke aandoeningen, en op die manier ontzettend veel angst kunnen wegnemen.

Ik kom hier zometeen nog op terug.

Ons leven ging verder en wij verhuisden naar een ander dorp, naar een prachtige woning midden in dat dorp.

En alles was goed, we vonden rust.

Totdat mijn lieve wederhelft 2 jaar geleden gediagnosticeerd werd met prostaatkanker.  Vanuit het niets. Onze wereld stortte in elkaar, want daar kregen onze mooie plannen, ideeën en verwachtingen over samen oud worden een stevige opdonder. En hoe vreemd het ook moge klinken, ik werd er boos van; lees: ik voelde opeens nieuwe kracht!

De woorden van sommige artsen, zo irritant zalvend dat het hen oprecht speet maar dat ze geen betere boodschap konden geven. Ik zag gewoon met eigen ogen hoe manlief bij deze woorden letterlijk onderuit zakte in zijn stoel, lamgeslagen, ontredderd. Ik zag de impact van slechts wóórden die iemand nog zieker kunnen maken dan hij of zij is. Bij iemand die als sterk en krachtig te boek stond, daadkrachtig en oprecht, duidelijk in zijn wezen.

Man! Ik werd woest!!! Mijn man werd slechts een ‘casus’ voor een aantal artsen, de goede niet te na gesproken want die waren en zijn er ook.

Maar ook hier “viel mij weer iets toe”, toeval bestaat immers niet?! Dit keer niet materieel van aard, maar kennis! De Biologische Wetten kwamen precies op dat moment in mijn leven.

Ik verdiepte me er in en volgde cursussen en trainingen, organiseerde  ook tweemaal een lezing hier in Cultuurhuis.

Heel kort gezegd leren de Biologische wetten ons dat de klachten die wij hebben of krijgen niet wijzen op ziekte, maar juist op genezing! Als een logische reactie van lichaam en geest op hetgeen wij meemaken.

WAT? Ja precies! Dat is 180 graden ómdenken!!

En met die opgedane kennis kon ik mijn lief tot op zekere hoogte helpen door samen te zoeken naar de mogelijke basis, de oorsprong van zijn ziekte, samen de weg gaan van opnieuw beleven en plaats geven.

We zijn er nog niet, maar de kwaliteit van zijn en ons leven is stukken verbeterd ten opzichte van die beginperiode.  Hoe mooi is dát!! Hoe het verder gaat weet niemand, maar daar zijn we ook niet mee bezig. Het hier en nu is wat telt!

Tot slot:

Mijn wensen en ideeën van destijds om een soort veilig thuis voor vrouwen op te zetten zal niet meer gaan lukken. Ik heb er de energie niet voor, en ook nog steeds de euries niet!  Ik vind het verschrikkelijk jammer en spijtig dat dat niet is gelukt. Vandaag des te meer omdat ik tijdens een overleg begreep dat er in héél Limburg niet één zo’n huis bestaat! Wél in andere provincies. Terwijl toch ook hier een grote behoefte aan is! Mocht er nu toevallig hier iemand aanwezig zijn die ambities heeft in die richting? Ik denk graag met je mee!!!

Desondanks heb ik nog steeds een vol leven waar ik heel erg dankbaar voor ben!

De thema’s in mijn leven wisselden behoorlijk van tijd tot tijd, en het is dan ook nooit saai!

Voor nú ligt de focus werkelijk op het hier en nu.  

En dat is exact wat ik in de afgelopen jaren heb geleerd door alles heen: Leven in het hier en nu, loslaten wat er is geweest en niet bezig zijn met wat er eventueel zou kúnnen gaan komen.

Bewust kijken naar de gang van zaken rond lichaam en geest: WAAROM? reageert mijn lichaam en/of geest op deze manier?

Niets blijft hetzelfde, want ons leven is voortdurend in beweging, en onbewust passen we ons voortdurend aan!

Elke dag is weer nieuw en anders, en kan weer nieuwe dingen brengen.

Leuke en minder leuke dingen, that’s life!! maar je kunt er steeds weer sterker uitkomen als je dat wilt!!

Tot zover mijn verhaal vandaag!

En over 5 jaar kom ik jullie wellicht weer vertellen hoe het me is vergaan!

Tot die tijd wens ik jullie allemaal heel veel liefde, gezondheid en plezier; en vooral een bewust leven in het hier en nu!!

VOEG EEN REACTIE TOE

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *