21 mei 2018

Oma die haar kleinkinderen niet mag zien

Als oma die haar kleinkinderen niet meer mag zien, wil ik een stuk van mijn verhaal delen…….

Dit is een poging om een kort samenhangend verhaal te maken dat mogelijk een klein lichtpuntje brengt voor die grootouders die hun kleinkinderen ook niet mogen zien…….en wellicht een lichtpuntje voor mij van iemand die dit leest.

In 1977 is mijn dochter geboren, in 1979 mijn zoon, dat was 6 jaar na mijn huwelijk
Toen de kinderen respectievelijk 1 en 3 jaar oud waren, ben ik gescheiden. Ik vond dat er van alles aan de hand was in onze relatie, mijn man vond dat er alleen iets aan de hand was met mij. Daar was ik ZO van doordrongen,- want hij zei altijd dat ik gek was,- dat ik dat geloofde in die tijd. Dit resulteerde erin dat ik alleen spullen van mijn familie en van de kinderen meenam en voor de rest ALLES achterliet, ook de helft van de waarde van het huis: dan kon papa er blijven wonen en dan hoefden de kinderen niet aan teveel nieuwe situaties te wennen, had ik me voorgesteld……..
De kinderen nam ik overigens wel mee, want die wilde hij niet op het scheidingsmoment. Ik voelde mij heel klein en nietig op dat moment…..

In 1991 ging mijn zoon (toen 12 jaar) vrijwillig naar zijn vader, enkele maanden later gevolgd door mijn dochter (toen 14 jaar). Ik zou het grootste deel van hun puberteit en andere ontwikkelingen missen.

In 2013 overleed hun vader. Op de dag van de begrafenis heb ik – op uitdrukkelijk verzoek van mijn zoon – een dagje met Tinus, de oudste van mijn zoon, in een pretpark in Sevenum doorgebracht. Mijn dochter woont met man en 2 kinderen aan de andere kant van de wereld en die was zonder man en kinderen gekomen.

Enkele maanden na het overlijden krijg ik totaal onverwachts een schrijven van een notaris, mijn handtekening bleek nodig om een oude hypotheekakte door te kunnen halen. Het bleek dat er een koper was voor zeg maar “het voormalige ouderlijke huis” en MOGELIJK had ik nog “rechten”. Toen mijn zoon me begeleidde naar de bushalte nadat we de verjaardag van Tinus gevierd hadden in 2013, vertelde ik hem dat. Hij schoot onmiddellijk uit zijn slof met de woorden: zou je dan gebruik maken van dat recht… waarop ik antwoordde: ALS ik recht heb dan wil ik daar inderdaad gebruik van maken. In dat geval zul je me tegenover je vinden, zei hij daar op. ( Kanttekening: ik ben na de scheiding, 33 jaar geleden, nooit meer boven bijstand niveau uitgekomen, ondanks dat ik nog een opleiding tot verpleegkundige gevolgd had en ook als zodanig gewerkt heb).

Dit heeft tot veel boze woorden van mijn zoon geleid, een Mediation op mijn verzoek en de uitkomst was dat ik GEEN recht had, want daar had ik blijkbaar ooit van af gezien / het was verjaard zeg maar. Nadat ik de noodzakelijke handtekening had gezet verbrak mijn zoon meteen de verbinding (relatie) en of ik mijn kleinkinderen nog zou zien bleef een groot vraagteken. Maanden later wilde ik mijn kleinzoon zo graag zien dat ik bij rechtshulp ben gaan vragen of ik tussen de middag naar zijn school kon gaan: dat kon, mits er geen straatverbod was en dat was er niet.
Dus 6 maanden na de “uitval” van mijn zoon ben ik op pad gegaan, zonder dus mijn zoon te vragen of informeren. Mijn kleinzoon was blij verbaasd me te zien, de juf gaf toestemming met hem op het bankje net buiten het schoolplein te gaan zitten, waar we beiden onze boterham hebben zitten opeten en Tinus zelf gaf na een half uur aan dat hij weer wilde gaan spelen. Zo gezegd zo gedaan, met een high-five heb ik afscheid genomen toen hij weer met de juf en zijn klas naar binnen ging. Ik voelde me zo blij………. en voor mijn gevoel is Tinus al die tijd ook heel blij geweest.

Enkele dagen later krijg ik een telefoontje van de politie uit hun woonplaats. Deze politieagent zegt: er is een dossier van u gemaakt en u mag nooit meer op de school komen. Zou u dat toch doen dan wordt u in het bijzijn van uw kleinzoon door de politie afgevoerd en dat wilt u toch zeker niet mevrouw… kwam er achter aan. Ik heb gezegd dat ik dit gesprek graag op het betreffende politiebureau wilde voeren en dat ik het dossier wilde inzien. Beide kon NIET. Wederom naar de rechtshulp. Tja, ze konden niets doen, duizenden en duizenden grootouders zaten met een zelfde probleem. Ik was perplex, maar, zei ik… kan ik niet aan de Burgemeester schrijven, dat bleek een interessante optie, waar men nog niet aan gedacht had.
Ik schreef dus een uitgebreide brief aan de betreffende plaatselijke Burgemeester. Weken later meldde een werknemer van de Gemeente dat dit probleem ( met de politie) niet meer onder de Burgemeester viel en de brief naar de betreffende korpschef van de politie doorgestuurd zou worden. Binnen tien weken zou er gereageerd worden. Tien weken later had ik echter nog niets gehoord. De gemeente-ambtenaar had in de brief aan mij niet het adres vermeld van de korpschef. Ik belde met degene die ondertekend had, die was er niet. Iemand anders nam het over en zou bellen en bellen en bellen. Het was alweer 3 weken later eer ze mij kon berichten dat het ergens heel ver in een “lade” moest liggen want op het politiebureau konden ze het “dossier” kennelijk niet vinden.
Nog een week later kreeg ik eindelijk een schrijven van de korpschef. Met die brief weer naar de rechtshulp. Bleek die man zeer in zijn nopjes met mijn actie, want in dat schrijven was duidelijk dat er NIETS tegen mij ondernomen werd of kon worden. Hoewel er aan de telefoon gesproken was van een “dossier” en allerlei “sancties”, bleek er niet meer te bestaan dan een “vermelding” in een computerbestand . Omdat nu via mijn “actie” alles zwart op wit stond vroeg de Rechtshulpmedewerker ook meteen om een kopie te kunnen maken, zodat hij  andere cliënten ook kon doorgeven op deze manier te reageren en daarmee dingen uit te sluiten……

Aan de andere kant is er mijn zoon: die is mij even flink de les komen lezen: dat ik zijn kind nooit nooit nooit mocht benaderen zonder zijn toestemming, mijn kleinzoon zou er niet tegen kunnen plotseling zijn oma te zien. Zijn zoontje was 3 weken van slag geweest, in feite stond mijn “bezoek” gelijk met een ontvoering……..( Wie weet zijn er hele andere redenen geweest dat het kind 3 weken van slag is geweest).
Dit is zijn zienswijze, ik schrijf het hier omdat ik het op die manier nooit zou hebben bekeken, daar zelfs niet opgekomen zou zijn, dus los van het feit of dit nu reëel is of niet. Ik zal in elk geval niet meer naar de school gaan, de lol is er van af.
Verder wil mijn zoon dat ik alleen hem nog aanspreek indien ik iemand van zijn gezin nog wil zien.

Mijn conclusie: hoe ver kan je eigen mening/gevoel/idee van zorgvuldig handelen, etc. afliggen van het idee van je kinderen. Ik ben er in elk geval van geschrokken en zal niet snel meer iets spontaan doen. (ik kan het nu ook niet meer omdat mijn zoon dat verboden heeft en IK mijn kleinkind natuurlijk niet van slag wil maken)………………….

Verder heb ik ontdekt dat ik KENNELIJK niet die verbinding als moeder heb kunnen behouden na hun vertrek naar de vader, die ik ZELF in gedachten had. Dit was eveneens een schok en daar ben ik alleen achter gekomen doordat mijn zoon vertelde dat ik TOTAAL NIET adequaat gereageerd heb na de dood van hun vader, maar helaas verteld hij ook niet wat ik dan alsnog zou kunnen doen, ook niet nadat ik hem dat uitdrukkelijk gevraagd heb.
In een vervolggesprek heeft hij wel gezegd dat hij ervan uit was gegaan dat ik de rol van de overleden vader automatisch zou hebben overgenomen en hij verwijt mij dat ik dat niet gedaan heb. Hij geeft aan dat ik gefaald heb als (schoon)moeder en dat hij blijkbaar zijn vader EN moeder nu kwijt is. De relatie tussen hem en mij is op zijn 12-jarige leeftijd door hem zelf op een laag pitje gezet. Hoe kon ik nu weten dat hij na de dood van zijn vader opeens wel toenadering wilde? Ik heb hem mijn excuses aangeboden. En ik heb hem vertelt dat wat mij betreft ik NU een streep zou willen zetten onder alle misverstanden, dat ik hem helemaal vergeef en met een schone lei wil beginnen.
Ik heb hem nog geschreven wat ik allemaal ontdekt had en dat ik een heel grote SORRY zeg, ook dat het ZO ZEER doet dat wij elkaar niet kunnen bereiken, maar hij reageert nergens op.

Mogelijk is ondanks dit alles er toch nog een blinde vlek bij mij.  Het doet me in elk geval veel meer als ik maar ooit had kunnen denken.

Nu ik dit verhaal op papier heb staan voel ik een grote rust in mij. Ik heb nieuwe stukken in mijzelf ontdekt die ik nog niet kende en die ik zonder deze bijzondere situatie ook nooit achterhaald zou hebben. Ik voel me goed genoeg het te durven delen, wat wie dan ook er maar van zou kunnen denken of zeggen. Het mag “naar buiten” gebracht. Dat maakt me sterker als ik van te voren was, er is geen schaamte over mogelijke blinde vlekken of missing links: het IS zoals het IS en ik BEN zoals ik BEN…………..wat een opluchting, wat een ruimte, wat een vrijheid…………..wat een heling.

Lieve groet van Ingrid Maria, januari 2015

4 REACTIES

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Beste Ingrid,
    Tinus was van slag. Dat had vooral te maken met de schrik van hun ouders, die zich er ineens van bewust waren dat zonder hun toestemming “Tinus” zomaar meegenomen kon worden van een veilige plek, school in dit geval.
    En niet alleen een geanimeerd gesprek op een bankje maar ook nog naar de ijswinkel! Dat het zijn oma (die hij kende) was die hem mee had genomen, doet er nu even niet toe. Deze kwam “toch” alleen met goede bedoelingen, naar eigen zeggen, maar wel onaangekondigd, helaas.
    Het feit, dat hun zoon zomaar meegenomen kon worden voor een geanimeerd gesprekje met iemand die daar behoefte aan heeft , mag inderdaad niet mogelijk zijn. Zelfs niet met een van zijn grootouders als de ouders hiervan niet op de hoogte zijn gebracht. Naar mijn mening hebben ze juist gehandeld en jij juist niet. Ik mis dit in jouw eigen verhaal, ik mis “hun” kant van het verhaal. Maar dat is altijd met een verhaal, die heeft meestal twee kanten.

    Groet, Tineke

  • Moedig om dit te delen , dat maakt de genezing mogelijk .Ik herken weer veel van m’n eigen verhaal , m’n huis achter gelaten na een scheiding , voor gek en schuldig worden verklaard , het gevecht om geld en kinderen .Het spreekwoord zegt , ‘ je geld … of … je leven .Ik heb gekozen om te leven . Voor kinderen hoef je niet te vechten , draag ze met liefde in je hart . Als ze groot zijn gaan ze naar die liefde opzoek . Als je achter ze aan loopt rennen ze weg , ook dat is aandacht ( liefde ) vragen .Verlangen ( hier naar de kleinkinderen ) maakt je zwak , daardoor ben je kwetsbaar . Eigen kinderen willen ook die aandacht , aandacht die zij door de zorgen in de relatie en door de scheiding te kort gekomen zijn , daarom doen ze je pijn en houden de kleinkinderen weg . Ze willen aandacht …ze willen liefde , maar vragen het op de verkeerde manier . Ze willen een echte sorry voor wat hen in hun jeugd is aangedaan en overkomen en willen hun eigen kinderen daar voor beschermen , Het maakt niet uit , of dat nu bewust of onbewust en met de beste bedoeling is veroorzaakt …. alles is liefde en begint met begrip voor elkaar , niemand is schuldig …

    • Dag Femia,

      dank je wel voor je reactie, ik ben er blij mee. Ik kan je zienswijze ook heel goed volgen en ben geïnteresseerd in jouw tools voor “echte sorry”. Zover ik weet is mijn sorry namelijk altijd echt, maar wellicht heb jij dingen die verder gaan als mijn inzicht daaromtrent en daar sta ik graag voor open, want ik ben het helemaal met je eens : het MOET echt zijn….

      Wat betreft het verhaal wat er op de site staat:
      toen het maandag 15 januari “op papier“ stond en ik het een laatste keer overlas, dacht ik: dit is het niet, hier heeft niemand wat aan, morgen begin ik opnieuw…
      Onmiddellijk meldde mijn Innerlijke Raadgever zich en verzocht mij het NU te verzenden, zonder veranderingen of aanpassingen. Ik heb de raad opgevolgd en een uur later voelde ik me heel ziek.
      Ziek betekent hier: ik kan niet meer denken, voelen, handelen of willen, me alleen nog maar er aan overgeven . Uit eerdere voorvallen weet ik dat dit een vorm van ziekte is die me boven de momentele situatie (pijn, verdriet, frustratie zeg maar) uit kan tillen.
      Het heeft bijna 5 dagen geduurd, met een korte onderbreking en in deze dagen heb ik heel veel inzichten ( zeg maar :”geschenken”) ontvangen van mijn Innerlijke Leiding.

      Nu kan ik voelen dat het “mijn verhaal” aan het worden is, zonder “Deel je Verhaal” zou dat er nooit gekomen zijn. De versie op de website vertegenwoordigt,- weet ik nu,- mijn pijn, verdriet, wanhoop en frustratie waarmee ik een jaar lang alleen maar in kringetjes bleef draaien en pas door het “ door te geven” kon het helingsproces ( bij mij in dit geval althans) plaats gaan vinden.
      Ik zie er naar uit het op 11 mei te vertellen met alles wat er mogelijk nog meer aan inzichten komen gaat………….

      lieve groet Ingrid

Help jij mee?

Deel Je Verhaal wil graag in alle wijken van Parkstad de bewoners verbinden door het helpen organiseren van een podiumbijeenkomst voor en door de wijk.

Vind jij dat ook een super idee?
Ga dan naar de website van Iba door op bovenstaande foto te klikken en geef een hartje aan ons idee: Het verhaal van de mens in de wijk als waardebron voor onze toekomst!

Openheid verbindt

Wij geloven dat openheid de wereld mooier maakt.

Verhalen verrijken, verbroederen, verlichten, steunen, geven, inspireren oftewel, zijn de bron voor de richting die we gezamenlijk willen gaan.

Help jij mee ? Klik op:  Ja graag!

Deel Je Verhaal – Intro

Trefwoord

Podium 2018

8 februari Tilburg
26 februari Heerlen
24 mei Tilburg
28 mei Heerlen
6 september Tilburg
24 september Heerlen
26 november Heerlen
29 november Tilburg

Klik hier voor de uitgebreide agenda.

ACHTER DE SCHERMEN

DJV ook in jouw stad?

In Tilburg is in 2017 ook een Deel-Je-Verhaal-team aan de slag gegaan!

Kijk hieronder voor hun videoverhalen.

Ook in jouw stad een team starten? Superfijn! Klik  hier  voor de info!

Tilburg video’s