18 november 2018

Laat jij je lijden door je hoofd of leiden door je hart?

 

Laat jij je lijden door je hoofd of leiden door het hart

In mijn hoofd drijven 24/7 gedachten voorbij, als witte wolken aan een strakblauwe hemel. 60.000 wolkjes per dag!
De strakblauwe hemel is de stilte in mij. Een innerlijk weten dat alles met elkaar verbonden is. Alles precies is wat het mag zijn. Dat alles is wat het is. Gedachten creëren het beeld dat ik waar neem.
Mijn hoofd neemt nog vaak genoeg een loopje met me.
Ik heb tenslotte jarenlang automatisch geloofd in mijn gedachten.
En zo nu en dan ga ik er nog steeds in mee.
Er zijn momenten dat ik mijn gedachten ervaar als een zwerm irritante muggen! Wanneer ik op zo’n moment de wereld in kijk, door de zwerm van gedachten, die in mijn hoofd als muggen rond zoemen, vragend om aandacht en de wereld om mij heen kleuren, ervaar ik een wereld waarin de verbinding tussen mensen lijkt te zijn verdwenen.
Dán is daar dat liefdevolle stemmetje, mijn hart spreekt!
Stil maar. Adem maar. Het is goed. Kijk nog maar eens een keertje.
En er zijn momenten waarop mijn aandacht getrokken word, naar een tekst op een etalageruit of reclamebord, een sticker of een poster, een liedje op de radio, een tekst die mij direct terug brengt in het hier en nu. Uit mijn hoofd. Ik ben er weer!

Die “ik” is overigens een concept, ontstaan door conditionering. Een verzameling aan labeltjes, gedachten, emoties, overtuigingen en (heel veel) automatisch patronen. Een naam, een geslacht, leeftijd, afkomst, vul het maar in ……..
Een “ik” die alles onder controle probeert te houden, weerstand ervaart en identificeert, vorm en beelden in stand houd.

En dán daagt het leven je op een dag uit! Kom maar lekker uit je comfortzone! We schudden je wereld even flink door elkaar!
En we rammelen nét zo lang, totdat je ziet, hoeveel LIEFDE er is, dat je VEILIG bent, dat alles is wat het is en alles er mag zijn, dat JIJ mag ZIJN zoals JIJ bent én dat je élke dag, ieder moment, de keuze hebt :
Laat ik me lijden door het hoofd, of leiden door mijn hart.
Eind 2012 verkocht ik, noodgedwongen, het appartement waar ik afgerond 10 jaren mocht wonen en mijn thuis mocht noemen. Een appartement dat ik had gekocht samen met mijn ex-partner. Na onze breuk in 2009 betaalde mijn ex niets meer mee aan de hypotheek. De eerste periode kon ik het financieel redden met mijn inkomen. In 2011 verloor ik mijn baan en kwam ik tijdelijk in de WW terecht. Hierdoor kon ik in mijn ééntje de lasten niet meer dragen en de openstaande rekeningen stapelden zich op.
Op een – ik noem het nog steeds – WONDERlijke wijze is de verkoop met een sisser afgelopen! We hadden 10.000 euro onderwaarde. Naast de hypotheek hadden mijn ex en ik een polis verbonden aan de hypotheek. Daar zat een hele periode 4000 euro in. Een hele periode had ik niet naar die polis omgekeken. Doordat de bank om een financieel overzicht vroeg, bekeek ik de waarde van de polis en wist ik niet wat ik zag op het computerscherm! Tot mijn verbazing zat er een bedrag in van méér dan 10.000 euro! (om precies te zijn : € 14.103,61)
In één klap was de hele onderwaarde wég én kon ook een openstaande schuld bij Vereniging van Eigenaren worden voldaan. Een schuld die máánden als een zware last op mijn schouders had gedrukt. En alsof dat nog niet mooi genoeg was, kreeg ik nadat de eindafrekening van gas en elektriciteit was opgemaakt, 900 euro retour van de energieleverancier. Daarmee kon ik maanden achterstallige openstaande rekeningen verrekenen, en ik hield zelfs 150 euro over!

Door de verkoop van het appartement raakte ik adres loos en was ik genoodzaakt om op verschillende adressen te verblijven.
In deze rollercoaster periode, waarin véél gebeurd is, (te veel om in 15 minuten te vertellen), mocht ik ont-dekken dat ik op elk moment opnieuw mag kiezen :
Ben ik de held(in) of ben ik slachtoffer in het verhaal dat ik mijn leven noem? Ook mocht ik ervaren en bewust worden, dat ALLES wat ik manifesteer in het leven, voortkomt uit mijn gedachten. Ook dit moment is een prachtige manifestatie.
Ik ben het leven als een avontuur gaan zien!
Een ZIELENreis met waardevolle souvenirs onderweg. En al zijn er nog steeds momenten, waarop ik het liefst hard wil wegrennen en in een hoekje hard wil gaan zitten huilen ; IK LEEF! Meer dan ooit!
Ik heb een periode op huizen en huisdieren gepast. In deze periode mocht ik bewust worden van hoe WEINIG ik eigenlijk nodig heb én dat ik mij overal THUIS kan voelen. Door mijn fotografie als RUILmiddel in te zetten, kon ik blijven netwerken, mocht ik een familieopstelling ervaren, bezocht ik inspirerende en leerzame seminars en evenementen, kon ik deelnemen aan nog een ánder evenement waar ik mocht spreken op een podium voor publiek, beLEEFde ik momenten van ont-spanning en plezier en stond mijn wereld niet stil. Fotograferen heeft mij op de been gehouden.
Daarnaast haalde ik véél kracht uit de liefde en steun van mijn partner en vrienden.
3 weken was een DAKLOZENopvang van het Leger des Heils tijdelijk mijn “thuis”. Elke avond kwam mijn partner naar de stad, zodat we elkaar even een uurtje konden zien en spreken en regelmatig nam hij dan iets te eten en/of te drinken voor me mee.

Mijn gedachten creëerden al héle scenario’s van hoe het zou zijn in een daklozenopvang. Ik zag voor me hoe ik op een grote zaal, op een veldbedje zou moeten slapen, met veel mensen bij elkaar en geen privacy.
Ik was BANG! Was het wel veilig voor een vrouw?
Wat kon ik verwachten? Mijn hoofd vulde het al voor me in.
Met een busje vertrok ik, samen met een maatschappelijk werkster, naar de opvang van het Leger des Heils. Dáár gáán we dan …. dacht ik. Ongelofelijk! Ik?! Naar een DAKLOZENopvang?!!!
En zo ratelde mijn hoofd nog even door. Ik had een grote groene boodschappentrolley mee vól kleren en een stuk of 4 grote stevige boodschappentassen. Naast kleding nam ik mijn fotocamera (die is mij HEILIG), een laptop, een stapeltje leesboeken, een aantal puzzelboekjes, mijn KRACHT en VISUALISATIE boekje én mijn DANKBAARheids dagboekje mee.
“Ik ben op AVONTUUR”, klonk het als een mantra door mijn hoofd en ik nam de grote stap over de drempel (letterlijk en figuurlijk) naar binnen.
Om 10.00 uur hadden we een afspraak met de directrice (die ik vooraf gegoogled had, om te zien wie ik zou treffen) voor een intake gesprek.
We waren te vroeg. Een vriendelijke baliemedewerker verzocht ons om nog even te wachten in de grote gezamenlijke ruim.
Een soort van grote kantine, met een aantal tafels en stoelen. Een man zat aan één van de tafels rustig een krantje te lezen en op de achtergrond hoorde ik een radio. Ik keek in de rondte en dacht hmmmm dit valt me nog mee.
Het intake gesprek verliep soepel en de directrice met wie ik het gesprek voerde ervaarde ik als een warm en begripvolle vrouw.
Ik kreeg twee A4tjes met de huisregels mee en nadat ik mijn laptop mocht opbergen en mijn tassen in het tassenhok mocht plaatsen, ben ik met mijn fotocamera op pad gegaan, lopend naar het Oosterpark, waar die dag het jaarlijkse Keti Koti festival plaatsvond.

Een aantal uurtjes gefotografeerd en gedanst op héérlijke salsa muziek in de zon. Ik kwam weer terug bij de opvang. Een klein vrouwtje, één van de twee dames waarmee ik de komende 3 weken op één kamer zou slapen, liep voor mij uit een witte, houten, hoge en steile, krakende trap op. Door een smalle lange gang liep ik met al mijn spullen achter haar aan naar een kleiner gangetje met aan de linkerkant de deur naar de slaapkamer en tegenover die deur een douchehok en een apart toilet. Wat een “luxe” ging er door mijn hoofd. Ik hield mijn adem in, wat mocht ik verwachten van het slaapgedeelte? We liepen de kamer binnen, WOW! Wat een ENORME ruimte! Links tegen de muur stond een bed met héél wat tassen en spullen er omheen. Dat was het bed van de kleine dame.
Helemaal aan de overkant, tegen de andere muur in een hoek met een OCEAAN aan ruimte ertussen stond een tweede bed met koffers en spullen ernaast, van een tweede kamergenote. Een donkere dame, fors van formaat, lieve vrouw, die mij op een avond nog haar levensverhaal vertelde.
En tegenover haar voeteneind, tegen een andere muur, onder een raam met donkerblauwe gordijnen ervoor stond een 3e bed. Geen veldbedje. Een “echt” bed met een prima matras erop. Het kleine vrouwtje begon mijn bed op te maken met SCHOON beddengoed. (Nee, ik hoefde niet te helpen).
In gedachten trok ik een denkbeeldig lijntje om het bed heen. Spullen bij het bed, nachtkastje in gebruik genomen, motivatie-tekst posters aan de rand onder het raam geplakt en bovenop het bed legde ik een roze snoezeldekentje, knuffelzacht, met daarop liefdevol mijn naam geborduurd door een vriendin. ZO! Dit is MIJN hoekje!
De eerste nacht schreef ik vóór het slapen gaan in mijn DANKBAARheidsdagboekje. Ik dacht dat ik klaar was en wilde gaan slapen. Ik legde het DANKBAARHEIDSdagboekje weg en kroop onder de dekens.
Er kwam een SMS berichtje binnen. Een berichtje van mijn partner: 4 XXXX kusjes en de tekst : Ik houd van jou. Sterkte. Je bent niet alleen!
Ik schreef dit nog op in mijn dankbaarheidsdagboekje en sloot mijn ogen.

Het was GOED. Welterusten. En ik sliep rustig in.
Ik telde elke dag mijn zegeningen : er was WiFi internet, ik kon mijn kleren wassen en drogen, elke dag een schone handdoek, schoon beddengoed, 3 maaltijden per dag, dak boven mijn hoofd, ik kon 2 keer per dag warm douchen, speelde spelletjes scrabble en domino, puzzelen, lezen, muziek luisteren en op YouTube motivational speaker bekijken en beluisteren, via Facebook had ik contact met de buitenwereld, ik zag mijn partner elke dag en ik zat aan tafel 1, met een flinke groep mensen waarmee ik het goed kon vinden. Ik en een aantal van mijn tafelgenoten besloten dat we zouden doen alsof we in een herberg logeerden. Een simpele shift in de MINDset, het voelde daardoor anders, dragelijker.
Het érgste was uiteindelijk, elke nacht hard gesnurk door één van mijn kamergenotes en een hele bende muggen en daardoor vele jeukende muggenbulten.
Voor het gesnurk vond ik een oplossing, elke nacht sliep ik in met een koptelefoon op, muziek luisteren.
Door het bijhouden van een dankbaarheidsdagboekje zag ik de cadeautjes die ik élke dag op allerlei manieren en in vele vormen mocht ontvangen, elke dag, ieder moment weer!
En dát zorgde ervoor dat ik minder in schaarste ging denken, met alle stressvolle emoties die daarbij horen.
Ik werd me bewust van overvloed en dat in het hier en nu, ALLES aanwezig is wat je nodig hebt!

Deze periode vól BeLEVENissen en ervaringen hebben mij tevens het inzicht gegeven, dat de wereld zoals IK dat ervaar, met daarin ALLES wat IS, een spiegel is, waarin mijn gedachten reflecteren.
Hierdoor mag ik stééds méér THUISkomen bij de liefdevolle bron van binnen. Stap voor stap durf ik méér te vertrouwen op de stem van mijn hart. Leef ik stééds intuïtiever en laat ik mij lEIden door het hart. En mijn denken omarm ik als een waardevolle bondgenoot.

Vanuit dit inzicht is in 2015 SoulReflection evenementen geboren. Daarbij heb ik een quote waarmee ik wil afsluiten :

Ik spiegel jou
Jij spiegelt mij
Daardoor weet ik wie ik ben
En jij bent jij
Samen zijn we liefde
Samen zijn we blij
Wanneer je dit begrijpt
Dan is de wereld vrij

Jolanda Bot

1 REACTIE

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Dag Jolanda,
    Ik zou graag de tekst van deel je verhaal van jou willen hebben,. we spraken elkaar en jij gaf aan dat dat mogelijk was. Ik wil het graag voor kerst gebruiken. Fijne liefdevolle dagen voor jou en alvast bedankt.

Steun jij ons ook? Klik hier!

Openheid verbindt

Wij geloven dat openheid de wereld mooier maakt.

Verhalen verrijken, verbroederen, verlichten, steunen, geven, inspireren oftewel, zijn de bron voor de richting die we gezamenlijk willen gaan.

Help jij mee ? Klik op:  Ja graag!

Deel Je Verhaal – Intro

Website vertalen

Trefwoord

Podium 2018

8 februari Tilburg
26 februari Heerlen
24 mei Tilburg
28 mei Heerlen
6 september Tilburg
24 september Heerlen
26 november Heerlen
29 november Tilburg

Klik hier voor de uitgebreide agenda.

ACHTER DE SCHERMEN

DJV ook in jouw stad?

In Tilburg is in 2017 ook een Deel-Je-Verhaal-team aan de slag gegaan!

Kijk hieronder voor hun videoverhalen.

Ook in jouw stad een team starten? Superfijn! Klik  hier  voor de info!

Tilburg video’s