17 september 2019

Wie ben ik eigenlijk?

Kitty staat vol zelfvertrouwen op het podium. Je gelooft haar bijna niet als ze vertelt als kind zich klein, bang en lelijk gevoeld te hebben. Na een aantal kantelpunten in het leven, stelt ze zich eindelijk de vraag: ‘Wat wil ik eigenlijk?’. Vanaf dat moment neemt ze regie en gaat ze doen waar ze zich goed bij voelt en goed in is.

4 REACTIES

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Ik hoop dat je je nu opgelucht voelt, maar ik wil graag eraan toevoegen dat je geheugen ook gebeurtenissen vervormd, mede door invloed van anderen, want ik weet 200% zeker dat onze ouders alles voor hun kinderen over hadden, vergewt niet dat de oorlog heel veel invloed heeft gehad op hun karakters, niet om iets goed te praten.
    Onze vader is in 2007 door zijn toenmalige vriendin bijna letterlijk op de trein gezet, hij heeft toen in afwachting op een woning bijna 3 maanden bij ons gewoond, mijn vrouw en kinderen hebben daar totaal, maar ook totaal geen moeite mee gehad.
    3 maanden zonder ook maar 1 minuut trubbels.
    Dat geeft toch een iets genuanceerde blik vind ik.

    • Ja het klopt, ieder heeft zijn eigen verhaal en ervaart het op zijn eigen manier. Ik heb het zo ervaren zoals ik het verteld heb. Natuurlijk doet elke ouder zijn best om alles voor zijn kinderen te doen. Het komt niet altijd zo over, kan ook op een andere manier. Waarom is pa op de trein gezet…. ik wijd er hier niet over uit.
      Fijn dat jullie hem hebben opgevangen. Het heeft lang geduurd voordat ik mij sterk genoeg voelde om alles te verwerken en om dit verhaal te vertellen, mijn verhaal.

  • Dapper dat je dit zo verteld. Ik herken heel veel van bij ons thuis. Niet zo extreem als bij jullie, maar ook dominantie en geen liefde. Echt super goed van je dat zo opgepakt hebt.. ik ben trots op je nicht!!!
    Grt. Dave