22 juli 2018

Laat je niet ongemerkt ketenen door stotteren maar bevrijd je door talenten

Stotteren in de praktijk

O.a. door Deeljeverhaal heb ik mijn slapende blog over mijn ervaringen als stotteraar weer nieuw leven ingeblazen. Ik hoop dat jullie dat hier ook interessant vinden en er wat aan hebben. Mijn recente post gaat over “Stotteraar als volksvertegenwoordiger?” Er staan ook al meer verhalen op de blog.

Een stotteraar als volksvertegenwoordiger?

Mijn antwoord is natuurlijk snel klaar. Ook in gemeenteraden, studentenraden, commissies en alle andere vertegenwoordigende organen moeten hoorbaar stotteraars aanwezig zijn. In al deze organen hopen we toch een afspiegeling van de maatschappij te zien en te horen?
Op dit moment is de vraag voor veel stotteraars en partijgenoten actueel, of actueel geweest in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen. Zelf heb ik ook met de gedachte gespeeld om me weer kandidaat te stellen. Niet dat ik in mijn woonomgeving veel kans maak. Ik zou namelijk voor een landelijke partij willen gaan en de lokale partijen hebben hier de overhand. Maar bij een kandidaatstelling moet je denken aan de mogelijkheid dat het toch lukt. Zou ik het zelf met mijn stem dan kunnen. Lees het goed, ik schrijf niet durven. Ja, natuurlijk zou ik het kunnen. Maar toch doe ik het niet. Ik ben gewoon te oud. Voor mij liever een andere jonge kandidaat. In Heerlen ken ik nu een jongen die zich zeer gedreven kandidaat stelt. Dit klinkt vreemd, maar het maakt me niet uit voor welke partij. Ik ga hem indirect helpen. Ik wil heel graag dat het hem lukt.

Ondanks dat velen het zullen ontkennen, worden stotteraars behoorlijk gediscrimineerd in de wereld van volksvertegenwoordigers. Op andere plekken ook. Momenteel schijnt er sprake van te zijn dat een van de deelnemers van Sprakeloos een rol krijgt in Goede Tijden Slechte Tijden. Dat is hartstikke mooi en goed. Had al veel eerder gemoeten. Een van de eerste artikelen daarover stond online op Spitsnieuws. Een stel zogenaamde sociale media vandalen moesten daar zo nodig “leuke” opmerkingen bij maken. Lees ze hier maar eens. Ik heb bij wijze van proef er een gemeld als “misbruik”. Die opmerking staat er nog steeds. Natuurlijk moet ik me niet zo veel laten afleiden door deze schreeuwers. Maar het typeert onze samenleving dat dit soort opmerkingen zo maar kunnen en dan nog blijven staan ook.
Een eigen ervaring uit de wereld van de volksvertegenwoordiging. In dit geval de studentenvertegenwoordiging.

Tijdens een studentenfeest in Nijmegen, jarengeleden dus, spreek ik met Kees Peperkamp. Destijds een actief studentlid van de universiteitsraad. Een progressieve, tolerante jongen. Dat laatste dacht ik tot dat gesprek. Zelf was ik lid van allerlei commissies die het universiteitsbestuur adviseerden over studentenwelzijn. Eerst als individueel lid, later vanuit mijn bestuurslidmaatschap van de studentenvakbond AKKU.

Voor het gesprek met Kees was ik dus als student behoorlijk bekend en actief. Ik dacht, twee mooie voorwaarden om als studentlid actief te worden in de universiteitsraad en de belangen goed te vertegenwoordigen. Nou, jullie raden het al, daar dacht Kees dus heel anders over. Ik zou het woord niet kunnen voeren. Je kreeg als studentlid maar weinig spreektijd. Dat zou nooit genoeg zijn. Hij omlijste het nog met wat “nagespeelde” voorbeelden. Ik keek voor het gesprek erg tegen hem op. Dat was daarna helemaal omgekeerd. En nu komt dan beetje het gemene van dat moment. Toen waren er nog geen verschillende studentfracties. Je moest met Kees verder. Zijn herverkiezing was zo goed als zeker. Hem aanvallen op zijn reactie naar mij zou weinig hebben uitgehaald. Dan word je snel in een hoek gezet als verongelijkte nieuweling die zijn stotteren misbruikt. En een vruchtbare samenwerking zag ik na dit gesprek niet zitten.

Rondom het gesprek heb ik samen met anderen het Algemene Nijmeegse Studentenblad opgericht. Daar was ik hoofdredacteur. Alleen woorden op papier? Nee, natuurlijk niet. Er moet regelmatig iemand worden geïnterviewd. Toen ik de band van het interview met CDA kamerlid Ad Lansink afluisterde, vielen mij mijn stotters ook op. Maar terug naar Kees. In de voorbereiding van het blad hebben we behoorlijk wat strijd moeten leveren, ook via de universiteitsraad. Als toehoorders waren we er regelmatig aanwezig. Toen bleek dat we niet zo veel steun kregen van Kees. We kregen veel steun van de niet-studentleden van de universiteitsraad en van de voorzitter. Zo kwam het blad er dus toch en konden we o.a. de studentvertegenwoordigers in de universiteitsraad kritisch blijven volgen. Het blad heet ANS, het bestaat al meer dan 25 jaar en komt maandelijks uit in 10.000 exemplaren. Zo ben ik er zelf ook nog een beetje. En Kees? Die is snel na zijn studie verdwenen en heeft als ambtenaar gewerkt bij ministerie van onderwijs.

Ik hoop echt dat het aantal hoorbaar stotterende volksvertegenwoordigers snel groeit. Aanwezigheid en hoorbaar in de hoogste organen en op de gewone media is de beste emancipatie. Geen speciale groepen en programma’s maar gewoon in de mainstream. In het dagelijkse leven, want daar leven we samen.

Mark Renn (http://stotteraar.blogspot.nl/?m=0)

VOEG EEN REACTIE TOE

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Openheid verbindt

Wij geloven dat openheid de wereld mooier maakt.

Verhalen verrijken, verbroederen, verlichten, steunen, geven, inspireren oftewel, zijn de bron voor de richting die we gezamenlijk willen gaan.

Help jij mee ? Klik op:  Ja graag!

Deel Je Verhaal – Intro

Trefwoord

Podium 2018

8 februari Tilburg
26 februari Heerlen
24 mei Tilburg
28 mei Heerlen
6 september Tilburg
24 september Heerlen
26 november Heerlen
29 november Tilburg

Klik hier voor de uitgebreide agenda.

ACHTER DE SCHERMEN

DJV ook in jouw stad?

In Tilburg is in 2017 ook een Deel-Je-Verhaal-team aan de slag gegaan!

Kijk hieronder voor hun videoverhalen.

Ook in jouw stad een team starten? Superfijn! Klik  hier  voor de info!

Tilburg video’s