19 september 2018

Succes en debacle

Succes en debacle

Mijn verhaal gaat over de lessen die ik in de afgelopen jaren geleerd heb. Ik wil die graag met jullie delen.

Ik ben in 1962 geboren als jongste van 3.  het leeftijdsverschil tussen mijn broers en mij was zo groot dat ik mijn eigen vriendjes moest zoeken. en eigenlijk was ik constant bezig om op het niveau van mijn broers te komen. Ik wilde geliefd zijn en erbij horen.

Mijn vader stuurde wel steeds op toekomst zekerheid studieprestatie en vergelijken met de prestaties van anderen. Dat ging dan van kijk wat je broers doen en de zoon van die en die is nu ook al dit. Feitelijk ging dat door tot op hoge leeftijd. Althans toen kwam ik er zelf pas achter.

Zijn handelen heeft mij er toe aangezet om alles anders te doen.

Hij was rijksambtenaar dus dat zou ik nooit worden. heb er zelfs een vaste baan voor bij het ABP geweigerd. Mijn vader was van de structuren en de envelopjes. Ik heb altijd tegen structuren in gewerkt. Altijd ergens tegenin gaan en daarnaast iemand die constant bezig was dat te compenseren door zich zelf constant weg te cijferen en door iedereen aardig gevonden te willen worden. De mening van de ander was belangrijker dan mijn eigen gevoel.

Ik was eigenlijk terugkijkend verworden tot een arrogante en uit de hoogte doende ongedurige materialist.
In 1998 kwam eigenlijk de grote omkeer, althans het voor mij nu bewuste begin ervan. Ik had na 10 jaar gouden gids met een top inkomen mijn baan opgezegd. VNU zou ITT overnemen en ik had geen zin te wachten op de veranderingen die zouden komen. Ik wilde gewoon wat anders en gooide de kont tegen de krib. Ben met veel plezier en met inleveren van veel salaris terug gegaan naar de Trompetter. 1,5 jaar later door naar een reclamebureau voor een jaar en toen in het media landschap doorgegroeid. 2002 ging de hut failliet. Spat, boem, over. Ik was inmiddels 40 en had een bepaalde air over me dus banen lagen er niet voor het oprapen en ondernemerschap lag op de loer, dat leek me wel wat!

Eindelijk vrijheid, geen loonslaaf, niks van 9 tot 5.

Netwerken ging me goed af en de business floreerde? kwam op netwerk feestje, Rob dacht dat ie interessant was om wie hij was en zijn kennis. maar eerlijk gezegd er ontbrak een belangrijk deel. Ondernemer was ik niet ik was ondernemend. maar dat is heel iets anders. Na mijn eerste financiële debacle in 2005 werd ik steeds rustelozer. Mijn partner en ik groeiden langzaam uit elkaar en ik begon te twijfelen aan me zelf. Ik had geen continuïteit in mijn bedrijf deed van alles en kon het wel redden maar er ontbrak iets.

Na diverse gesprekken met allerlei mensen besloot ik een training te volgen ontwikkeling interpersoonlijke competenties. Normaal een training voor top managers in spe maar ik vond het, en mede op advies van een HR man, die 4000 euro wel waard.

Toen is me pas veel duidelijk geworden. Ik had eigenlijk al die jaren te lang alleen geleefd met als doel de ander te plezieren. dat zou en moest om.

Mijn snor, die er al stond vanaf mijn eerste puberjaren, ging er zonder overleg van af. Heb veel gesprekken gevoerd met zakenpartners die ik gewoon eens eerlijk verteld heb wat ik vond van de samenwerking,
maar de belangrijkste en ook moeilijkste was het gesprek met mijn pa. Ruim twee uur heb ik alles verteld wat mij in de loop der jaren met hem dwars zat en wat ik hem ook verweet. en hij mocht niet antwoorden. dat was de voorwaarde. zijn structuur zijn vergelijken met anderen de drang mij naar de overheid te sturen zijn vakbondsverleden alles heb ik er uit gegooid. Dat luchtte op. Dat leek een afronding van mijn vberleden en een nieuw begin van mijzelf

#les wie ben ik vs wat ben ik?

Daarna begon een rollercoaster waarvan ik nooit had verwacht dat dat allemaal los kon komen.

2008 ben ik gescheiden en enkele maanden nadien ontzettend verliefd geworden. Wat een prachtig gevoel. had inmiddels een dikke klus bij een grote bank dus huis werd verbouwd naar mijn zin, andere auto, en kon mijn vriendin imponeren en de rest….ja hoor weer de ander plezieren en beschermen voor mijn eigen shit.

Half 2009 begon voor mij de crisis echt, de enige opdrachtgever die ik had, goed voor 10 mille per maand stak het mes er in. Had met mijn resultaten genoeg buffer opgebouwd in mijn krediet dus ik dacht dat komt wel goed. niet dus.

#les: tussen willen en echt moeten doen ligt een wereld van verschil

Ik kreeg aanmaning na aanmaning, ken inmiddels bijna iedere deurwaarder bij zijn of haar voornaam.

Feitelijk heb ik vanaf 2009 niets anders gedaan dan kijken wat de dag van morgen zou brengen. Mijn zakenvrienden kende mij plotseling niet meer of hadden geen tijd meer voor mij. Aan echte vriendschappen had ik nooit gewerkt. dus die had ik niet, dacht ik; alles was plotseling duidelijk oppervlakkig geworden.

2009 was sowieso een hard jaar. mijn moeder overleed na jaren alzheimer maar nog erger was toen het verlies van mijn pa. Eindelijk had hij weer zin om te leven maakte plannen en door een noodlottig ongeval is hij in september van dat jaar overleden. Ik heb ze allebei zien sterven.

Eind 2009 stond me het water zo hoog aan de lippen dat ik mijn huis in de verkoop moest zetten. (Dit is in 2013 ook gelukt) mijn auto moest inleveren aan de leasemaatschappij, mijn bank mij per post mededeelde dat ik bij bijzonder beheer zat en nog zoveel meer. Ik had wel wat kleine klusjes maar die waren amper genoeg om mijn relatie te plezieren en wat executieverkopen af te wenden. leven deed ik eigenlijk niet. Veel was gewoon fake.

Eind 2010 dacht ik licht te zien in de tunnel. Zomaar spontaan ontstond het 5 manschap reizend circus. niet de discussie maar de dialoog. respect hebben voor een ander zijn mening en doorvragen naar het waarom. het gaf mij in elk geval voldoende energie en een beetje hoop dat alles snel opgelost werd. althans dat gevoel wilde ik hebben. ik klampte me aan die kleine strohalm vast. uit die periode heb ik wel nieuwe vriendschappen overgehouden die deels nog bestaan

In mei 2012 kwam de hamer. De belastingdienst wilde geld zien dat er niet was, de deurwaarder kwam, en toen pas heb ik mijn bedrijf beëindigd.

Toen waren ook de steeds duidelijker signalen aanwezig dat mijn relatie niet meer liep. Ik heb die uiteraard niet willen zien. zij was immers mijn houvast.

Ik ging, weet ik nu, de laatste fase in van mijn down-sizen. Vol door de schaamte fase, er was niks meer en ik kon niks meer. ik moest, om hulp te krijgen met mijn problemen een inkomen hebben. Dus of de sociale dienst of een baan. Net 50 geworden was een baan vinden in eerste instantie geen optie, de sociale dienst wel. Gelukkig achteraf, werd die afgewezen. Ik was meer bij mijn vriendin dan thuis dus zij kon mij dan ook wel onderhouden was het argument.

#les als je echt in de shit zit leer je pas je echte vrienden kennen!

Dus toen ik dacht ik ga het nu echt niet meer redden…..toen en pas toen veranderde echt alles. Een van mijn ex zaken relaties had inmiddels na een faillissement een nieuw bedrijf en was bereid mij een baan te geven in mijn oude vak. Geen hoofdprijs salaris maar gewoon minimum. Ik kreeg plotseling hulp bij mijn deurwaarders geneuzel en nog veel meer. Ik kon leven en ik kon werken en actief zijn. Er was nog steeds veel onduidelijk en ik hield niks over maar er was een begin om uit de shit te komen. Maar ik bleef leven met het gegeven dat ik de dag moest zien door te komen.

De dag na kerst 2012 vertelde mijn vriendin, er was inmiddels genoeg voorgevallen, dat een time out op zijn plaats was. Mijn laatste houvast was weg. Ik ben toen gedurende een halfjaar met mijn nog 8 verhuisdozen vol aan bezittingen bij een vriend in huis geweest. Maar een zolderkamertje op de Heksenberg met alleen een dakraampje als lichtbron was verre van ideaal om mezelf weer te kunnen vinden. Gelukkig zijn toen mijn “oude vrienden” opgestaan en hebben mij door die tijd heen gesleurd.

Mijn flat in het centrum van Heerlen is vanaf juli 2013 mijn nieuwe eigen veiligheid.

Nu terugkijkend is dit gewoon iets wat mij is overkomen. Mijn van dag tot dag leven is inmiddels voorbij. Over 3 jaar  of zelfs eerder ben ik van alle shit af. Recentelijk nog vroeg iemand mij wat ik van mijn leven wilde maken. Wow Daar kan ik inmiddels alweer over gaan nadenken.

Als ik niet de keuze had gemaakt om voor mijzelf te kiezen, toe te geven dat ik niet alles alleen kan oplossen, optimistisch te blijven; dan had ik het niet gered. Dan waren er geen broer en vrienden geweest die mij door dik en dun hebben gesteund. Dan stond ik hier nu niet dit verhaal te vertellen.

#les ik heb geleerd dat als ik maar heel dicht bij mezelf blijf, mijn grenzen duidelijk aan geef, er altijd een oplossing is. Ik durf weer te vallen met de wetenschap dat er altijd iets of iemand is die me opvangt.

De afgelopen maanden zijn daarvan het absolute voorbeeld. Weet weer hoe het voelt om gelukkig te zijn.

Een bighug voor Fred, mijn broer die me vanaf dag 1 heeft gesteund, Marc en Charles die mij opgenomen hebben binnen hun bedrijf en Linda die mij de vraag over mijn toekomst heeft gesteld. Jullie zijn mijn echte kanjers.

Rob Oostdam

42 REACTIES

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Rob,

    Voor mijn gevoel heb ik je echt leren kennen in je succesvolle periode. En naar mijn mening is dat niet de periode dat jij omschrijft dat je veel geld had maar in de periode net voordat het reizend circus ontstond tot nu! Het is heerlijk om samen afentoe te schoppen en tegen de stroom in te gaan 🙂

  • Dag Rob,
    Je was de eerste die mij op twitter volgde, je hebt dus een apart plekje bij mij. Die is na lezen van dit verhaal allen maar specialer geworden.
    Groet
    Dirk Jan

  • Mooi oprecht verhaal Rob. Uit je hart gegrepen. En zoals Ton zo mooi omschrijft: pure emotie. Herkenbaar ook die maakbaarheid en voorbestemdheid van vroeger. Mooi mens ben je. Denk dat als meer mensen de durf hebben om hun verhaal te publiceren, je niet in je eentje zal staan met al die levenslessen.

  • Dank voor je delen en kwetsbaarheid Rob. Elk mens krijgt een kleine of wat grotere cactus in zijn/haar leven…. Gelukkig ben je er niet op blijven zitten en sta je weer open om het leven en levensgeluk te ontvangen, chapeau 🙂

  • Beste Rob,

    Ik ken je alleen maar via via maar ik heb respect voor het feit dat jij je zo kwetsbaar durft op te stellen. Jouw verhaal doet mij veel want het is ‘een feest der herkenning’ alhoewel het woord feest helemaal niet passend is…. Zit zelf in ongeveer dezelfde situatie als jij 2 jaar geleden. Het geeft me in ieder geval hoop. Bedankt voor het delen!

  • Rob,

    Inspirerend…
    Passievol…
    Dicht bij zichzelf…

    Dat zijn de eerste gedachten die me binnen schieten als ik aan jou denk!

    Jij doet alles wat je doet vanuit je hart.
    Hieraan kunnen veel mensen (ja ook diegene die zich ondernemender noemen) een voorbeeld aan nemen.

    Respect……dat is wat ik voor je heb!

    Gtz
    Dimitry

  • Rob.ik ken je niet maar heb je in je verhaal enigszins leren kennen. Bijzonder moedig om het te vertellen. Mijn conclusie : wij mensen zijn geen veredelde apen!

  • Wat een ervaring en zeker niet makkelijk. Keep your heart strong.

    En wat een mooie levensles. Hou deze vast:
    “Ik heb geleerd dat als ik maar heel dicht bij mezelf blijf, mijn grenzen duidelijk aan geef, er altijd een oplossing is. Ik durf weer te vallen met de wetenschap dat er altijd iets of iemand is die me opvangt.”

    Deze quote en alle andere sterke woorden die zojuist in jouw verhaal mijn scherm uit knalden zijn raak. Thanks for sharing.

    Liefs,

  • Lieverd,

    Ik ken je van voor de shit, tijdens de shit en de start van het opruimen van de shit. Je bent een kanjer hoe je in het leven staat en ik vind het een kadootje dat wij vrienden zijn. Love you mattie, in goede en slechte tijden!
    Dank je voor het delen van je verhaal.
    X Taan

  • Rob wat een eerlijk verhaal! Respect!
    ‘Life isn’t about waiting for the storm to pass, it’s learning do dance in the rain!’
    Nicole Alberts.

  • Zo herkenbaar… Goed van je dat je dit zo onder woorden kunt brengen … “Kijk naar de zon, dan heb je de schaduw altijd achter je”

  • Rob, wat bijzonder moedig van jou om dit te delen! Diep respect en ik geloof er heilig in dat dit een mooi begin is van veel goeds. Het is je gegund! Succes

  • Robbedoes, gelukkig ken ik je niet als “arrogante uit de hoogte doende materialist”. Gelukkig was je al meer idealist toen ik je ontmoette. 100% passie, vakmanschap en bevlogenheid. Het was een eer aan je zijde te staan in de circuspiste. En, wat hadden we plezier. Ondanks alle shit.
    Ik zag je struggle van dichtbij en had gewild dat ik meer voor je had kunnen betekenen in die strijd. Maar ik had mijn eigen strijd en jij die van jou. Voor de wijze waarop je die aangegaan bent, neem ik mijn pet diep af. Daardoor weet ik ook zeker dat jouw echte succes nog gaat komen, maestro.

  • Het leven van een vriend…. En niets gebeurt voor niets…. Je toonde en toont ballen.. Respect amico.. Amici per sempre.

  • Lieve Rob,

    Heftig om te lezen wat je allemaal hebt meegemaakt. Mooi dat je bent geworden wie je eigenlijk bent. En ik vind het verschrikkelijk knap en bewonderenswaardig dat je dit durft te delen. Zoiets vereist karakter. Je bent een voorbeeld.

    Julie

    • Lieve Julie,

      Ik heb nooit een voorbeeld willen zijn. Nog niet eens een inspiratiebron. Deze actie heeft mij de prachtige kans gegeven een stuk af te sluiten en een volgende stap te zetten…en inmiddels ontdekt dat ik daarin niet alleen sta. Dat voelt goed.

      Kus,

      Rob

  • Lieve Rob, dierbare vriend
    Hartelijk dank voor je verhaal dat je met mij, en met vele anderen, hebt gedeeld. Je meldt in je post “zonder de emotie”. Dat is onjuist. Je hele verhaal puilt uit van emoties, van de eerste tot en met de laatste regel. Het illustreert volledig wie je bent, een warm mens vol passie en aandacht voor de ander en de wereld, van hem of haar én die van jou. Een bijzonder verhaal ook, omdat het duidelijk maakt wáár het eigenlijk om moet gaan: rechtop kunnen en durven staan wanneer de tsunami op je afkomt. Bijzonder ook omdat ik je mag kennen en deel mag uitmaken van jouw leven. En dus, veel te weinig dat dan weer wel, kan profiteren en vooral genieten van de pure en oprechte energie die je uitstraalt en deelt. Dank.

    • Tonio,

      De jaren dat we elkaar kennen. Onze ervaringen als Grey hounds hebben gedeeld. De dingen die we samen hebben gedaan. De bank…Zijn zeer waardevol voor mij.

      Deze reactie behoort daar ook toe. Bighug

Openheid verbindt

Wij geloven dat openheid de wereld mooier maakt.

Verhalen verrijken, verbroederen, verlichten, steunen, geven, inspireren oftewel, zijn de bron voor de richting die we gezamenlijk willen gaan.

Help jij mee ? Klik op:  Ja graag!

Deel Je Verhaal – Intro

Trefwoord

Podium 2018

8 februari Tilburg
26 februari Heerlen
24 mei Tilburg
28 mei Heerlen
6 september Tilburg
24 september Heerlen
26 november Heerlen
29 november Tilburg

Klik hier voor de uitgebreide agenda.

ACHTER DE SCHERMEN

DJV ook in jouw stad?

In Tilburg is in 2017 ook een Deel-Je-Verhaal-team aan de slag gegaan!

Kijk hieronder voor hun videoverhalen.

Ook in jouw stad een team starten? Superfijn! Klik  hier  voor de info!

Tilburg video’s